Νίκη Ταντάλου - Χημικός Μηχανικός ΕΜΠ

Υπάρχουν κάποιοι – λίγοι – άνθρωποι που καταφέρνουν και κερδίζουν τους γύρω τους, κάνοντάς τα σχεδόν όλα σωστά. Είναι εκεί που πρέπει, όταν πρέπει με τον τρόπο που πρέπει. Είναι λίγοι, αλλά όταν συναντά κανείς στη ζωή του τέτοιους ανθρώπους του την κάνουν πιο εύκολη.
Όμως καλύτερα να είμαι ειλικρινής. Ο Κώστας δεν είναι ένας απ΄αυτούς τους ανθρώπους. Ή μπορεί να είναι πια, αλλά δεν ήταν όταν οι ζωές μας συναντήθηκαν στα φοιτητικά έδρανα του ΕΜΠ.
Για μένα ο Κώστας ανήκει σε ακόμα πιο σπάνια κάστα ανθρώπων : που τα κάνει όλα πάντα με το δικό της – ίσως ανορθόδοξο – τρόπο, που ανακατεύει την τάξη των σκέψεων και των συναισθημάτων και σε καλεί να την ακολουθήσεις με μόνο εφόδιο τον αυθορμητισμό.
Ο Κώστας που γνώρισα ήταν ένας άνθρωπος ελάχιστα απλός, αλλά όσο λίγοι, ελάχιστοι, αυθεντικός. Ήταν απ΄όλα : επικοινωνιακός παρεϊστικος, ανατρεπτικός, οργανωτικός σε πάρτι και πλάκες και παράλληλα χαοτικός…….το χάος του ήταν σαν λάβα που σκορπούσε προς κάθε κατεύθυνση και ήθελε να καλύψει τα πάντα.
Ο δικός μου συμφοιτητής δεν περπατούσε τον δρόμο. Έφτιαχνε δικούς του δρόμους – εδώ εκεί, πιο πέρα, παντού…. Αλλού τον χάναμε, αλλού τον βρίσκαμε. Όπερ και εγένετο , κάτι λιγότερο από 40 χρόνια μετά την πρώτη μας γνωριμία. Από κει που έπαιρνες όρκο ότι αυτός είναι ένα «παιδί της πόλης και μόνο», τον έχασα στην πρωτεύουσα και τον βρήκα στο Ηπειρώτικο χωριό του. Τον έχασα σε Αθηναϊκά στέκια και τον βρήκα σε παρθένα βουνά και λαγκάδια.
Παράξενο; Μάλλον όχι. Αφού ανατρεπτικός ήταν πάντα. Ανατροπή μέσα απ΄τον Δονκιχωτικό προσανατολισμό του στην πεποίθηση του πρίγκιπα Μίσκιν, στο Ντοστογιεφσκικό αξίωμα «της ομορφιάς που μπορεί να σώσει τον κόσμο». Ανατροπή μέσα απ΄την έκφραση της βαθιάς μοναχικότητας και της εσωτερικής αναζήτησης που βρήκε διέξοδο και έξοδο στην «Κυτταρική εγγραφή». Γραμμένη για τον ίδιο κι όσους εκπέμπουν στην ίδια συχνότητα. Άλλωστε όταν ένα ποίημα απευθύνεται σε όλους, εν τέλει δεν απευθύνεται σε κανέναν.
Καλοτάξιδο αγαπητέ μου φίλε!
Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε….
Και μερικές φορές, ούτε καν αυτό!